Nare..., tete

Om 06.00 ‘s morgen vroeg op maandaag moesten we inchecken bij MAF, dus, ja ik werd waker om 04:30. Dat was nog te vroeg, maar: beter te vroeg dan te laat. Om half zes, stonden we al klaar op de stoep. Na een kwartiertje wachten, kwam de taxi die ik eerder opbelde. Alle spullen gingen de aute in, en we ook natuurlijk, en meteen naar de luchthaven. We waren daar precies om zes uur, maar we konden niet het vliegtuig gelijk in, want er mag geen vliegtuig de lucht in gaan voor seven uur. Jammer, een uurtje nog. Maar dat was niet anders, je moet de regels niet laten varen. Om seven uur zaten we in het vliegtuig. Na ongeveer 1 uur 20 minuten vliegen kwamen we in Senggo, van Senggo vlogen we naar Tiau. Daar stoden al Jan Wieske en Gerrit de Graaf. Gerrit moest naar Kou en Jan terug naar Sentani. Binnen half uurtje later is ons Caravan veileg geland op sungai Kou. Ik zag veel mensen op de haven stonden. Toen ze Paheng zagen, riepen ze meteen: ‘nare..., tete...., nare...., tete....’ ik was echt verbaasd. Zij waren zo blij dat ze Paheng weer konden zien. Na een tijdje op het haven, hantjes geven en omarmen (voor Paheng natuurlijk), gingen we naar het huis van ds. Roemi zijn dochter, Elizabeth. We waren goed ontvangen ondanks dat ze niet wiest dat we zouden komen. Er was bericht uit Sentani via radio over ons bezoek, maar de mensen in Kou hebben het niet gehoord. Dus het was een groot verassing. Ik was een ‘new comer’ in Kou dus ik praat niet zo veel. En wat grappig was dat de mensen dachten dat ik Jos was. Paheng kreeg veel bezoekers, sommige riepen hem ‘tete’(opa) en andere ‘nare’ (papa), enz. Echt geweldig.
Vier daggen zatten we in Kou. Paheng kreeg heel veel bezoekers. Sommige, vooral de oude generaties, kende hij nog heel goed, maar de jongeren moesten eerst zeiden wiens zonen of dochters zij waren. Dat was wel leuk. In tussen hebben we afspraak gemaakt met de oudelingen voor woensdagochtend en Yusup Kinggo voor donderdagmorgen. Met de oudelingen was de schepping en Gods voorzienigheid het onderwerp. En met Kinggo praten we over ‘suangi’. Dat is het verhaal over mensen die, naar het stamgeloof, magische kracht hebben om mensen te doden. Dit geloof heeft inderdaad een sterke invloed op de mannier waar mensen in suku Jair, Kombai en Mandobo, het leven en de dood op kijken. Het leven en de dood zijn niet in Gods hand alleen zoals geschreven is in Romeinen 14, maar de mensen zouden dus ook andere mensen kunnen laten doden. Door het gesprek met de oudelingen op woensdag kreeg ik de indruk dat de oudelingen dat geloof ook nog steeds vasthouden. Ze zeiden dat niet, maar ik kon wel zien door hun mannier van spreken. Dat bleek ook in Merauke als we praten over het zelfde onderwerp. Één van de ouderlingen daar erkende openlijk dat hij dat ook nog steeds gelooft. Hij zei dat er iemand is dat hij of iemand anders niet in zijn plaats mag zitten of hem mag begroeten als hij terugkomt van zijn akker, enz. Want zodra je in zijn plaats zit of hem begroeten dan zou je meteen ziek gaan worden.
Gedurende vier dagen in Kou hebben we veel gepraat met de ouderlingen. Ook bemoedigden we hen om sterk te zijn en door te kunnen gaan met het dienen van het Woord. Er was één dominee die niet meer functioneert om een of andere reden dat niet helemaal duidelijk voor me was. Er was ook één candidaat dominee. Hij heeft zijn dominee examen afgelegd. Hij is nog niet bevestigd maar beschout zich zelf als dominee. Wat ik me niet kon voorstelen was dat hij deed als of hij de baas was van de ouderlingen. Hij deed eingelijk niks. Toch praatte wel te veel. Het is triest. Aan de ene kant zijn de ouderlingen te zwaak en bang om kerkelijke beslissingen te nemen en aan de andere kant blijft de dominee alleen maar naam: geen werk. Wat is dan hier het gevolg van? De gemeente lijkt een kudde zonder herder. Er hard gebeden moet worden zodat de Eigenaar van de kudde goede herder mag sturen. Islam groet heel snel. Al de huizen waar de misionaries vroeger in gezeten hebben zijn nu in bezit genomen door de ‘pedagang’; (winkeliers?). De streep waar de MAF vliegtuigen opbgeland hadden, is verdwenen. Komen er nu in haar plaats huizen en winkels. Zelfs het huis van ds Venema is nu winkel geworden, verkocht door de eigenaar van de grond waar het huis op staat. De kerk van Kou kan niets aandoen. Wat een situatie he. We bleven in Kou van maandaag t/m vrijdaag, 22 – 26/06/09