Zondaag, 14/06: Het huis uit

Beste mensen,
Het moest een tijdje ging duren om mijn verhaaltje op de blog te plaatsen. Ik hoop dat u het kunt genieten.


Zondaag, 14/06: Het huis uit

Al vanaf vrijdag ware al de koper en tas ingepakt. Mariam deed dat heel goed. Ik? Kon ik dat zelf niet? Nee. Ik kon wel kleen een beetje helpen, maar zij hield de koers. De dag van vertrek was eigenlijk op zondagsavond om 11:30: twee dagen nog; maar goed, het is beter om wat eerder in te pakken.
Zondag, de dag van vertrek naar een helemaal nieuw avontuur is aangebroken. Tijd om van het huis uit, gedag te zeggen. Maar nee, nog niet. Ik moest eerst nog naar een vergadering van SETIA om twee uur. Een vergadering op zondaag? Is dat geen sabat? Ja wel, maar zo gaat het op SETIA, en natuurlijk over al in Indonesie. Het werk gaat gewoon door. De bijeenkomst duurde twee uur lang ergens in Jakarta Pusat. Dus om vier uur reed ik terug, naar huis, en dan anderhalf uur was daar al, had nog wat tijd om met de kids te spleen. Om 7 uur ‘s avond was ik het huis uit richting vliegveld met een taxi.

Om 11:30 zat ik al in Garuda, klaar om te vliegen naar Bali. Paheng was daar me zat te wachten want we namen het zelfde vliegtuig naar Sentani. De grote ‘vogel’ is goed geland en hoorde ik de ‘pengumuman’ dat al de passagiers uit moesten, en degene die door moesten vliegen konden binnen 30 minuten weer het vliegtuig in. Ik kwam de wacht kamer binnen en zag meteen Paheng op de bank. En toen gingen we samen het vliegtuig in om 02:30. De ‘flight’ ging heel goed.

Mandag, 15/06/09: Wilhelmina top

Om ongeveer 08:00 uur ‘s morgen zijn we veilig op het vliegveld Moses Kilangin, Timika, aangekomen. Een redelijk lange reis dus. Maar ik heb het met plezier gedaan. Na 30 minuten transit, zijn we weer het vliegtuig in gegaan. Van uit de lucht tussen Timika en Sentani ziet de top van Puncak Jaya schitterend uit. Heel mooi om te zien met hier en daar wat sneeuw. Vroeger was die Wilhelmina top genoemd. En wat nu men Puncak Mandala noemt was vroeger Juliana top. Benoend naar Nederlandse koningin dus.

Rond 09.00 is ons vliegtuig veilig geland op het vliegveld Sentani. Als we al onze spullen te pakken kregen, hielden we een taxi, en reed naar pos 7. Ibu Dini Wieske groette ons van harte en nodigde ons uit naar hun huis. Een lekker bakje vries drank en daarna naar het gastenhuis van NRC.

Kontacten op zoeken.

De bedoeling was dat we in Sentani en of in Waena seminar zouden kunnen houden over de schepping en Gods voorzinnigheid, met als doelgroep de ouderlingen voordat we het binnen land in. Hier hadden we Yan Wanbrouw voor nodig, maar die was niet te bereiken via mobile, dus we gingen hem zoeken. Maar eerst moesten we de auto van fam. Wieske hebben. Die was geparkeerd bij het huis van een andere familie. De naan is van mijn hoofd verdwijnen. Jammer. Maar er was niemand thuis. We liepen hier en daar rond dat huis: ‘hallo, hallo, hallo’, door het raam kijken, en weer ‘hallo, hallo’, maar geen resultaat. We liepen dus gewoon door naar het huis van Wambraw. Het leek leeg te zijn in het begin, maar in eens kwamen veel geblaven. Oo, een beetje eng. Na een tijdje kwan Wambraw zijn vrouw te voorschijn: ‘selamat sore, bapa. Maaf Yan sakit’, goede avond, Yan is ziek. We konden hem niet bereiken. We richten ‘de koers’ terug, naar het huis van ds. Ndiken, dat tegenover het huis van fam. Wambraw staat. Gelukkig, die was er wel. Van hem kregen we te horen dat er nog geen duidelijke plan was om het geplande cursus te gaan houden; ze hebben wel gehoord dat we zouden komen. Na een tijdje gepraat kwam een goed afpspraak uit dat het cursus wel kon gebeuren, maar daan in Waena. De ouderlingen van GGRI Sentani en Waena konden daar bijeenkomen.

Diensdag, 16/06/09: Asei Faa en imodium

Tegen 09:00 uur reden we naar Waena, naar de kantoor van GGRI, langs de kust van danau Sentani. Wat een mooi uitzicht he; schitterend. In het midden van de danau liggen er enkele kleine eilanden vol van huizen. Er staan wel restaurantjes langs de kust. Éen van die heet Asei Faa (Zoon van Asei). Van de obber heb ik begrepen dat die naam door Nederlanders was gegeven. Of dat wel zo is of niet, weet ik niet. Toen we in de ‘halaman’ van de kantoor binnen kwamen was er een jonge dame, Johanna. We wilden graag met iemand van de kantoor praten, die de cursus voor de ouderlingen verder zou kunnen regelen, maar het was ons niet gelukt. Na een poosje kwan een jonge man. Die werkt voor SMTK, die door Oce Roemi cs is opgericht. Hij was de zoon van iemand die Paheng wel kent. Ik was nog vreemd voor hem en andersom natuurlijk. Naast die school is er nog een andere SMTK in Merauke. Die is door de GGRI in samenwerking met CvO opgericht.

Van de kantoor gingen we naar het huis van fam. Roemi. Dat staat vlak bij de kantoor. De dochter van die familie, Vebe, was dikke vriendien van Wemke vroeger in Kou. En toen reden we door naar Abepura, om één van mijn college, ds. Oktovianus Boling, te ontmoeten. Hij, met zijn familie, woont in Koya Timur (ander half uur rijden van Sentani). Onder weg kreeg Paheng een telefoontje van Yustus (een ouderling van GGRI Waena) dat hij op kantoor was). Dus na de korte ontmoetting met mijn collega reden we terug naar Waena om met Yustus te praten. Paheng vroeg hem om het cursus te gaan regelen. De cursus was inderdaard geplaand, dus kon op woensdag- en dondergavond gedaan woorden. Gelukkig. Met gerust en blijschaap reden we terug naar Sentani. We lieten de de auta stil bij het parkeerterrein van Asei Faa om daar ons lunch te kunnen hebben. Van uit het restaurant kun je de danau heel goed genieten. Het uitzicht ziet er heel schitterend uit. We maakten een paar foto’s en dan aten. Ik gaf mijn fototoestel aan éen van de ober en vroeg of zij foto voor ons wilde maken. Ze wilde dat wel maar dan hield ze de toestel omgekeerd, bleek dat zij zo’n aparaat niet kon gebruiken. Grappig, maar dat was en is begrijpelijk. Na dat lekkere lunch kreeg ik diare voor enkele dagen, ik moest dan een paar tableten, Imodium, innemen. Dat was wel vervelend.