Schepping en Gods voorzienigheid

Woensdag en donderdag, 17-18/06/09: Schepping en Gods voorzienigheid

Eindelijk kon de mini seminaar biginen. In 2 avonden vond het plaats met rond tien deelnemers. Zij waren ouderlingen van GGRI Sentani en Waena. Het was een heel goed gesprek. De ouderlingen vertelden hun eigen ervaringen over hoe ze naar elende bijv. Ziekte kijken. T.a.v. van Gods voorzienigheid en ziekte of andere moeilijke situaties waren ze van mening dat je elende niet hoeft te opvatten als straf van God. God kan dat wel toelaten. En Zijn bedoeling is niet anders dan je dichter bij Hem brengen. Éen van de deelnemers (Pak Naftali Baikole) vertelde zijn ervaring toen hij hartanval kreeg tien jaar geleden. Toen kwam éen collega van hem, ook christen, en vroeg: ‘wat voor zonde heb je gedaan? Die moet straf van God zijn om je zonde.’ Hij was boos en zij: ‘nee, ik heb niks gedaan. Als een mens ben ik wel een zondaar. Ik erken dat ik zondig elke dag. Maar ik vraag ook toch elke dag om vergeving, en ik geloof dat God mij vergeef.’

Na ons (Paheng en ik) bezoeken en gespreken met ouderlingen in een paar verschillende gemeentes ben ik van mening dat het verwijten van Baikole zijn collega te maken heeft met de manier van denken en van omgaan met de moeilijke situaties, vooral ziekte. Zij zoeken altijd de oorzaak ‘horizontally’: als je ziek wordt of als éen van je familielied overleden is, betekent het dat je iets verkeerd hebt gedaan of een ‘suanggi’ dat heeft gedaan. Zij laten dus de elende los van Gods voorzienigheid.

Vridaag - zondaag, 19 – 21/06/09: Biara.

Op vrijdaag, ‘s morgen vroeg (06:30), moesten we incheken. Ik was al waker om 04:30. Maar, ja…. typisch Indonesisch: het Merpati kwam 1 uur te laat. We zouden om 7 uur moeten vertreken, maar toch om 8 uur pas. Binnen 70 minuten zijn ons vliegtuig velig geland op het vliegveld Mapo, te Merauke, het meest zoud oostelijke puntje van Indonesia. Ik kon de mooie uitzicht van de bergen en ‘valley’ tussen Sentani en Merauke niet genieten vanwege de dikke witte wolken. Helaas. Maar goed, het belangrijkste was dat we veilig in Merauke zijn aangekomen.
Vrijdaag brachten we door om te uitrusten. En op saterdag morgen brachten we een bez oek op aan de SETIA dependance te Merauke. Het was heel leuk hen te ontmoeten. We praten meer over hun situatie en de band tussen hen en de GGRI daar. En toen kregen we te horen dat ze niet meer naar de GGRI op zondaag. Fredrik Masneno, éen van de docenten, vertelde ons dat ze kerkden daar in het bigin. Ook ging hij eens de dienst voor. Maar daarna niet meer. Toen we de ouderlingen ontmoetten in de middag, kregen we te horen dat ze erg teleurgesteld zijn omdat de SETIA mensen niet meer bij de GGRI kerken.
Zondaag morgen om rond 8 uur waren we kraar om naar kerk te gaan. Een stukje liepen en toen kwan een taxi, dus namen we dat en binen enkele minutes stopte zij voor de kerk. Paheng ging de dienst voor. Hij moest ook twee oudelingen bevestigen. Dat was een mooie dienst.
Zondaag avond gingen we naar SETIA. Ze hebben ons uitgenodigd om een gezaamelijkemaaltijd. Dat was leuk. Tijdens het eten praten we weer over de band tussen SETIA en GGRI. En toen zei ik dat ze better weer naar de GGRI gaan en een goed relatie proberen te bouwen. Ik hoop dat ze dat willen gaan doen. Want ik zie dat de GGRI in Merauke, en ook in andere plaats op Papua, hulp nodig is.